Categorie: Zonder iets

Pájaros en los Países Bajos

Pájaros en los Países Bajos

Si-si-si. Vogels in Nederland. Op vakantie ben ik altijd bezig met vogels. Van die grote, van die kleine. Met mooie kleuren of toch meer ‘normaal’. Ik kan me er uren zoet mee houden en vergeet eigenlijk de tijd ook wel aardig altijd. Eind vorig jaar heb ik twee weken vakantie genomen en ben ik eens niet ver op reis gegaan. Die twee weken ben ik de natuur in Nederland in gegaan. En dat was super! Niet gedacht, maar er zijn zoveel mooie plekken. De ene keer in een bosrijk gebied, de andere keer op de heide en weer een andere keer met veel water. Sindsdien ga ik geregeld wandelen en dan neem ik natuurlijk mijn camera mee. Zo heb ik inmiddels al een paar favoriete plekken: De Groote Peel, de Asseltse Plassen (bij Roermond – hier kom ik echt veel) en de grindgaten bij Stevensweert. Maar ook De Maasduinen, de Veluwe en vooral ook de Oostvaardersplassen zijn plachtig. En dan heb ik nog heel veel niet gezien.

Dit jaar is het door corona ook zo dat ik al maanden thuis werk. Het was best even wennen, maar is inmiddels vrij normaal geworden. Mijn werk kan ik heel goed voortzetten en het is lekker om zoveel thuis te zijn. Ik ben zo blij met mijn huis. En ik heb dan ook al veel dingen gedaan – van de hele tuin ontgonnen tot aan inrichtingsdingen. En het leuke met het voorjaar en nu bijna de zomer is, dat ik ook alle vogels goed kan spotten nu ik thuis ben. En er zijn er al best veel langsgekomen hoor. Het komt geregeld voor dat ik ‘s morgens wakker word en er een bonte specht in de boom voor m’n huis staat te tikken. Merels zitten er ook veel, net als mussen en vinken. Maar ook de groenling, roodborst en zwarte roodstaart zijn er zo nu en dan. Of de witte kwikstaart. Ik amuseer mee goed, dus ik heb een mooie selectie gemaakt van verschillende foto’s die ik het afgelopen halfjaar heb geschoten.

Lees Meer Lees Meer

De spookkamer van ‘de Hoos’

De spookkamer van ‘de Hoos’

Pap had vroeger een boekje over Echt (waar ik woon). Het was een boekje waar ik als kleine jongen altijd in las. Eerst plaatjes kijken en later natuurlijk ook de verhalen lezen. Het boek heet ‘Echt in sagen en legenden’ – uitgegeven in 1980 alweer door N.J.A. Laugs. In het boek staan van allerhande verhalen over vroeger. De welbekende juffrouw zonderkop, maar ook dwergen en nimfen, koperen bruggen verzonken in het moeras. Je begrijpt dat dit me wel aansprak. En sommige verhalen zorgden ook wel voor de nodige rillingen. Toen pap is gestorven heb ik het boek meegenomen en dit staat nu al jaren in mijn kast in de woonkamer. Ik lees er soms in. Ik rij best wel wat op en neer naar vanalles en nog wat in mijn auto en dan rij ik vaak over ‘Gebrook’. Dat is fijner rijden dan over de Rijksweg, want op Gebrook is er veel groen. En daar hou ik van. Als ik vanuit mijn huis de Rijksweg oversteek ligt er direct links een huis in de verte. Met een groot weiland ervoor en een echte oprijlaan met bomen die zo groot zijn dat ik niet eens kan en durft te schatten hoe oud ze zijn. De poort is altijd dicht. Zo’n smeedijzeren hek – je kent het wel. Ik kijk altijd naar dat huis en denk ‘hoe zou het er toch uit zien’. En weet je waarom ik daar steeds over denk? Omdat één van die verhaaltjes uit dat boekje van pap over dat huis gaat. Er schijnt een spookkamer te zijn…

Vanmorgen ben ik gaan wandelen in de Groote Peel. Op de terugweg heb ik in plaats van afslag Sint Joost gewoon afslag Echt gepakt. Daar kreeg ik vroeger wel eens opmerkingen over, want ‘het is om’. Nouja, dat zal dan wel. Als ik achter het stuur zit, dan bepaal ik gewoon lekker zelf hoe ik rij, haha. En tja, het is gewoon zo groen op Gebrook, dus dat trekt toch aan, nietwaar? Ik had de morgen lekker gewandeld door de natuur en mijn grote camera had ik uiteraard meegenomen. Die lag lekker uit te rusten op mijn achterbank. Ik zag het huis er prachtig bijliggen in de zon. Het huis is helemaal volgegroeid met groen – ik denk ‘gewoon’ klimop maar het ziet er gewoon prachtig uit. Van een afstand in elk geval. Dus ik heb de auto geparkeerd en wat foto’s geschoten. Het paardje in de wei raakte al wat nieuwsgierig in me. Toen ik mijn auto instapte zag ik tot mijn verbazing dat het smeedijzeren hek open stond. Mmm. Ok. Ik heb me vijf tellen bedacht en ben er toen doorheen gelopen. Puur en alleen om te kijken hoe de oprijlaan eruit zag. En die was echt super prachtig! Ik heb wat mooie foto’s gemaakt en met veel plezier thuis bekeken. Toen heb ik het boekje erbij gepakt en nog maar eens de sage doorgelezen. Het was alweer lang geleden. Deze nostalgie doet gewoon iets met me, heerlijk. Hieronder heb ik het verhaal uit het boekje overgetikt. Ik hoop dat dit gewaardeerd wordt door de uitgever en schrijver. En zo niet, dan haal ik het er weer vanaf. Maar eerst trouwens de foto die ik heb gemaakt!

Lees Meer Lees Meer

1998: het jaar dat Schumacher (ook) wereldkampioen was geworden

1998: het jaar dat Schumacher (ook) wereldkampioen was geworden

Het coronavirus heerst. Ik werk nu al een dikke twee maanden thuis. Mijn huis is netjes, ik heb m’n tuin net gesnoeid en de nieuwe bank is besteld. Ik ben er net achter dat Ziggo ‘oude meuk’ uitzendt! AC Milan tegen Inter Milan uit 1999 ofzo. Gesprekken met oude Nederlandse topvoetballers, fragmenten uit de oude doos. De Classico tussen Barca en Real door de jaren heen. En ook allemaal samenvattingen van formule 1! Echt cool. Nu heb ik die wel allemaal op dvd – ergens boven op zolder, en oplopend tot denk ik 2005 toen ik dat allemaal heb verzameld – maar dit is toch anders. 1990 heb ik nu al gezien, net als 1991 en daarna alles vanaf 1994. Ok – eerlijk is eerlijk – ik heb soms moeten terugspoelen. Want dan val ik net 10 minuten in slaap als ik voldaan maar moe op de bank ga liggen na een dag in de tuin te hebben rondgerend.

Vandaag is het zaterdag. Ik heb vandaag nieuwe planten voor in mijn border besteld, de bamboe gesnoeid en een kapstok in elkaar getimmerd voor m’n zus. Ik ben aangekomen bij 1998 – het jaar nadat Schumacher in de laatste race op Jerez de la Frontera tegen Villeneuve aanknalde. Hij had verdorie kampioen kunnen worden. Alle messen van Ferrari waren geslepen in 1998, maar de renstal had niet verwacht dat McLaren Mercedes zo snel zou zijn, met specifiek Mika Hakkinen als coureur. Mika was de enige rivaal die Schumacher bewonderde. De Ferrari was vooral in het begin van het seizoen minder snel dan de pijlsnelle ‘zilberpfeile’ en Schumi was de enige die hen nog wat kon pareren. En nee, niet Ferrari. Want Eddy Irvine was minder aanwezig.

Lees Meer Lees Meer

Blue moon

Blue moon

Nouja. Ben ik even in mijn slaapkamer, kijk ik uit het raam. Zie ik zomaar de kwart maan in de hemel staan. En een mooie! Dus snel mijn camera effe gepakt. Shit, deze accu is leeg. Een andere proberen. Yes, die heeft nog een zuchtje energie in zich. Camera effe stabiel neerleggen, handmatig instellen en één foto maken. Zonder filter – niet nodig. De hemel ziet er mooi donkerblauw uit en de maan prijkt er mooi op. Ik ben blij met dit plaatje! Op de één of andere manier ben ik altijd gefascineerd door de maan. Wat een maf ding. Soms zo ontzettend groot in beeld als ik bijvoorbeeld op een donkere avond naar het voetbal ga. Het is toch magnifiek dat zoiets bestaat. De wereld waarin we leven. Het feit dat wij hier op de aarde zitten met ons stelletje mensen. Zoveel nog te ontdekken. Zoveel nog te zien. Als ik later groot ben weet ik zeker dat we een eerste mensenkolonie op de maan hebben gezet. Met als volgende stap Mars. Of misschien gaan we wel in grote ruimtestations wonen. Die dan een soort van landen zijn of grote steden. Alles aan boord, maar hoe werkt dat met zonlicht en frisse lucht? Geen idee, maar zeker niet ondenkbaar. Althans, in mijn hoofd. En dan 1x per jaar een lange vakantie naar natuurpark de Aarde. Sorry, deze zin heb ik gejat! Arrivederci!

De bruiloft van Zeus en Hera

De bruiloft van Zeus en Hera

Jow, ik ben weer een (vind ik) erg goed boek aan het lezen. Over Griekse mythes, verteld als een sprookje en lekker leesbaar. Mythos van Stephen Fry. Een bestseller natuurlijk. Er stond een passage in die ik erg grappig vond. Zo grappig dat ik hem genoteerd heb en hieronder heb uitgetikt. Eén-op-één uit het boek. Dus als ik hiermee ontzettende plagiaat pleeg, weet dan dat ik het stuk ook direct weer er vanaf gooi als iemand zich meldt. Al zal dat wellicht niet gebeuren. Maar goed, je weet maar nooit. De passage gaat over de bruiloft tussen Zeus – de koning van de hemel en aarde – en Hera – de godin van het huwelijk en van de vruchtbaarheid. Eigenlijk waren het broer en zus, alleen waren er nog niet heel veel anderen daar. Dus ja dan krijg je dat (blijkbaar). Komptie…

De bruiloft

Nieuwe uitnodigingen om het huwelijk van Zeus en Hera bij te wonen gingen de deur uit, inderhaast bijgewerkt zodat ook dat van Afrodite en Hefaistos erop prijkte. Iedereen die voor de dubbele trouwerij werd uitgenodigd, nam de invitatie gretig aan. Zoiets was in de hele schepping nog nooit voorgevallen, maar die schepping had dan ook nooit een godin gekend als Hera met haar gevoel voor etiquette en haar diepe hang naar orde, ceremonieel en familie-eer.

Wekenlang hadden de nimfen van de bomen, rivieren, briesjes. bergen en oceanen het over niets anders dan dit huwelijksfeest. Ook de lagere goden uit de bossen – de wellustige faunen en de schorshuidige dryaden en hamadryaden – trokken uit ieder bos, woud en dal richting Olympos. Om het huwelijk nog wat extra cachet te geven schonk Zeus zelf enkele Titanen vergiffenis. Niet Atlas, uiteraard, of de al tijden verbannen Kronos, maar de minst bedreigende en gewelddadige, onder wie Iapetos en Hyperion, herkregen hun vrijheid.

Ter verhoging van de spanning van een ceremonie waarnaar toch al door iedereen reikhalzend werd uitgekeken, liet Zeus verkondigen dat wie het heerlijkste, orgineelste gerecht wist te bedenken hem om willekeurig welke gunst mocht vragen. De lagere goden en de dieren raakten opgewonden bij het idee zichzelf in de kijken te kunnen spelen. Muizen, kikkers, hagedissen, beren, bevers en berggeiten bedachten recepten voor gerechten om Zeus en Hera voor te zetten. Er waren taarten. broodjes, koekjes, soepen, terrines van palingvel en pap van mossen en zwammen. Van alles, zoet, zilt, zuur, bitter en hartig, werd op schraagtafels gezet, zodat de koning en de koningin van de goden ervan konden proeven.

Lees Meer Lees Meer

God of War

God of War

Twee weken terug had ik vakantie. In de eerste week was het super lekker weer en heb ik elke dag gewandeld. De tweede week was het wat minder en eigenlijk had ik ook zin om niet veel te doen. Ik heb echt al maanden geen spel meer gespeeld, dus dacht ‘dat ga ik doen’. Even gegoogeld en toen kwam ik uit bij God of War. Blijkbaar uitverkozen als het beste spel van 2018. Ik snap achteraf waarom, maar toen nog niet.

Lees Meer Lees Meer

Finally… mister Kingfisher

Finally… mister Kingfisher

In Nepal wonen veel mooie vogels. En nee, dan heb ik het niet over de Nepalezen zelf. Nee, echte vogels. Kleurrijk en minder kleurrijk. Groot en klein. Zo ook verschillende soorten van de kingfisher, ofwel de ijsvogel. Ik heb er verschillende gezien, maar niet mooi op de foto gekregen. In Chitwan sprong ik het verkoelende zwembad in – het was dik in de 30 graden, ik kwam boven en er zat een werkelijk prachtige ijsvogel op zo’n oude tak voor een strak blauwe lucht. Maar pot-jan-dorie zeg! Naja, het flitste wel door mijn hoofd om het zwembad uit te gaan, de camera te pakken en die vogel op de foto te zetten. Maar ik wist al dat dat niet zou werken. Allereerst door mijn zwemtechniek, en daarnaast ook omdat ijsvogels aardig schuw zijn. Ik denk overigens dat ik wel nog mijn camera heb gepakt en er een kwartier rond heb gedoold. Mij kennende. Nee, dan hier in Nederland. De ijsvogel zit hier ook, maar ik heb deze nog nooit eerder in levende lijve gezien. Tot vandaag. Ik heb vakantie nu en dit is mijn eerste vakantie in Nederland sinds jaren. En het bevalt me echt goed. Ik bezoek bijna elke dag een nieuw natuurgebied. Lekker wandelen, buiten zijn en dieren en vogels spotten en fotograferen. Lekker met mezelf, ik kom er goed tot rust en is fijn. Na twee andere plekken te hebben bezocht vandaag ben ik teruggereden naar de Asseltse Plassen nabij Roermond waar ik dinsdag ook ben geweest. Ik weet dat hier ijsvogels zitten, want ik hoorde ze dinsdag al. Vandaag heb ik ze gezien. P-r-a-c-h-t-i-g. Ik ben helemaal omgelopen om op het soort-van-schiereiland uit te komen, waar je een soort-van-kleine-baai hebt waar ze over het algemeen zitten. Hun geluid/zang is onmiskenbaar en ze vliegen pijlsnel over het water. Schiet daar maar eens een foto van! Uiteindelijk is dat gelukt. Niet dichtbij genoeg, dat niet, maar wel eentje waar ik trots op ben. De ijsvogel staat er mooi op. De reflectie van zijn kleurenpracht in het water is ook mooi en de compositie vind ik ook goed. De scherpte kan beter, maar wat wil je als die vogel op een kilometer verder op een tak zit te relaxen. Haha. Dus: ik ben blij. Hoppa! We’ve got him. Of her…

Rondje Meinweg!

Rondje Meinweg!

De Asseltse Plassen zijn me gisteren zo goed bevallen, dat ik vanmorgen weer de auto heb gepakt toen ik de lekkere zon buiten zag. Vandaag ben ik naar Nationaal Park De Meinweg gereden, op circa een half uurtje rijden. Als ik op vakantie ben in verre oorden bezoek ik altijd graag nationale parken, dus waarom hier in ons kikkerlandje niet dan? De natuur en de dieren – ik ga voor de vogels – zijn echt flink aanwezig in september, zo blijkt. Met wat goeie muziek op heb ik bij het bezoekerscentrum geparkeerd. Auto nummer 5 denk ik – niet zo druk? Ik moet zeggen dat het wel eventjes zoeken is om erachter te komen waar je de wandelpaadjes op kunt. Dus ik ben maar heen weer gelopen langs de Meinweg, totdat ik ergens een paadje in kon. Geen route gevolgd, daar hou ik niet zo van. Al kon ik die deze keer ook niet echt vinden, want de paaltjes en aanwijzers langs de kant waren continu anders. Zal wel aan mij liggen. Het park is aardig groot (18 vierkante kilometer) en je kunt er geweldig wandelen. Het was toen ik aankwam ietsjes fris met 14 graden denk ik, maar al lopende in een trui en zon op je bol wordt het al snel warm. Het weer was perfect vandaag!

Lees Meer Lees Meer

Wandelen in de Asseltse Plassen

Wandelen in de Asseltse Plassen

Vorige week dinsdag zat ik in de trein naar Amsterdam, zoals ik wel vaker doe. Het was een prachtige ochtend en de zon scheen al mooi. Net na Roermond viel mijn oog op een groot gebied met water aan de rechterkant. Geen idee aan welke kant van de trein ik trouwens zat. Ik denk rechts. Kan ook links zijn geweest. Omdat ik de laatste tijd wel vaker in natuurgebieden kom en stiekem ook graag foto’s schiet, heb ik direct maar even gekeken welke plek dit was. Ik kwam er snel achter dat het de Asseltse Plassen zijn. Een groot water wat is ontstaan door het graven van grind. De Plassen behoren tot de Maasplassen, je hebt er mooie uitzichten en het zit er bomvol dieren. Vanmorgen was het zo’n dag dat ik niet naar Amsterdam ging. Dus ik eens naar buiten gekeken, zag dat de zon mooi scheen, ben in de auto gestart en heb er enkele uren rondgelopen. Wat is het leuk om in je uppie een nieuw gebied te verkennen. Mijn Nike-schoenen heb ik na een kwartier – nadat ik ze kletsnat had gelopen – maar ingewisseld voor mijn wandelschoenen die ik steevast in de auto heb liggen. Konden die ook weer eens dienst doen na de marsroute in Nepal. Daar heb ik geen spijt van gehad, want ik ben door verschillende moerasjes/waters gelopen. Eigenlijk was ik op zoek naar de ijsvogel. Ik heb er wel een paar gehoord met de hoge klank, maar niet gezien. Wel tal van andere vogels met toch wel als uitschieter de bonte specht. Wat een prachtbeest is dat. Hij poseerde mooi voor me en daarna ben ik er nog een paar tegengekomen. Echt cool. In elk geval een mooie bestemming op een steenworp afstand waar ik woon. Dus daar ga ik zeker nog eens naartoe.