Blog: Roadtrip door het hart van Engeland
Het is tijd om weer naar Engeland te gaan. Het is al de derde keer dit jaar en dat is niet voor niks! De shuttle is geboekt en we vertrekken een kwartier te laat naar Calais. De auto hebben we gisteren, eerste kerstdag gepakt en vandaag, tweede kerstdag, begint onze trip. Dat is weer eens wat anders dan onszelf vol eten.
De reis gaat meer dan goed en ik vermaak me met een nieuwe podcast die Lea weer erg goed uitzoekt: de echte Jacob. In Calais is het best druk in vergelijking met de vorige keer. Het is lekker de benen even in de terminal te strekken en voor we het weten is het al de ‘last call’. Om vervolgens is een eindeloze rij van de douane terecht te komen en een trein later de overtocht te maken. Ook dit keer doe ik een lekkere powernap tijdens de overtocht en start de auto in Folkestone. Here we come on Boxing day.
Fantastic Folkstone
Yes. Dit keer geen bezoek aan Dover, maar zetten we koers naar de zogenaamde Harbour Arm in Folkestone. Dat is een pier en promenade die de afgelopen jaren is getransformeerd tot een van de meest populaire bestemmingen van de Engelse zuidkust. Oorspronkelijk een belangrijke aanlegplaats voor veerboten naar Frankrijk en tijdens de eerste wereldoorlog een cruciaal punt voor troepentransport.
Eenmaal aangekomen springen we de kerstmarkt op. Het is aardig koud en de dikke kleding komt goed van pas. We slaan een ‘cod & chips’ en twee Griekse pita’s op de kop, een beker mulled wine en voor de kinderen een warme chocomelk. Lekker. Daarna maken we een rondje over de pier en lopen het stadje in. Het is lekker om eruit te zijn en Folkestone bevalt ons wel! Na terugkomst kijken we welgeteld drie minuten in de openluchtbioscoop naar The Wizard of Oz om de warme auto in te gaan en koers te maken naar Gravesend.
Cluedo in het hotel
Het links rijden gaat goed en via een grote supermarkt – de Sainsbury Superstore – parkeer ik de auto ik een louche straat in (je leest het goed) Gravesend. Ik heb pas een korte blog gezien van iemand die riep dat het een vieze stad is met straten vol met zooi en zie hier – wij hebben precies die straat weten te vinden.
Gravesend, een historische stad in het noordwesten van Kent die ooit een cruciale haven was voor schepen van en naar Londen. Tegenwoordig heeft de stad twee gezichten; er zijn delen die verwaarloosd uitzien en waar industrie is verdwenen en er is massale woningbouw met veel economische groei door jonge forenzen uit Londen.
Op deze tweede kerstdag is het tijd om een goede pub te bezoeken en ons te vermaken met deze sfeer er niet te vergeten het Engelse pub-eten. Fijs zit op het tapijt te spelen met zijn treinen, Jolijn kleurt er op los en wij komen even op adem van de tocht tot nu toe. Het was redelijk vroeg vanmorgen, toch uren in de auto gezeten en het is toch altijd wel aanpoten met twee van die kleintjes die lief zijn en intussen elkaar ook meer dan eens (elk kwartier) in de haren zitten. Duwen, trekken, tikken, bijten – alles komt wel langs. Ik bestel ons eten aan de bar én natuurlijk een heerlijke Guinness erbij. De laatste is alweer van een tijd geleden – vorige week nog toen ik ‘s avonds aan het klussen was. Al zat die in een blikje… Na het hartige eten – ik heb een lekkere Cumberland sausage and mash op – koersen we naar ons hotel. Dat hotel ligt in Gravesend, heet ‘Inn on the lake’ en Lea is er net achter gekomen dat er vorige week een vrouw is vermoord. Goed verhaal he, maar het is waar. We checken in, verdelen de bedden en duimen dat dit niet de kamer is ‘van vorige week’. Maar dat zal wel niet. Truste.
Londen
De vorige keer dat we in Engeland waren wilde Lea al naar Londen, maar heb ik die ‘drukte’ afgehouden. Onze ervaring bijvoorbeeld met Parijs is niet heel geweldig. Veel wandelen, wat niet erg is, maar een soort van rush de hele tijd om én dingen te zien én de kindjes tevreden te houden. Wat eigenlijk met deze leeftijden een combinatie is die je niet moet proberen te maken. Nu we opnieuw in Engeland zijn hebben we toch besloten om naar de hoofdstad te gaan. We zijn er immers erg dicht bij in de buurt. Zo gezegd, zo gedaan. Na een lekker ontbijt in ons moordhotel en er best-goede nacht, koersen we in meer dan een uur naar de parkeerplaats bij het Hyde Park. De tarieven zijn niet mals en ze schatten in dat we voor zo’n 6 uur parkeren een dikke 50 pond kwijt zijn. “Ach, we zijn op vakantie” is het credo. Het park bezoeken we kort en we koersen via verschillende wegen en winkels naar Piccadilly Circus. Speelgoedwinkel Hamleys is leuk, net als de spreeuwen in het park, het lekkere eten in de pub The Clachan en M&M’s winkel bij Piccadilly. Al is het op enig moment treintje lopen en proberen we de drukte te ontkomen. Net voor de klok van 4 springt in Oxford Street de kerstverlichting aan en dat is mooi om te zien: al de hele dag zien we de grote, elegante engelen hoog boven de straat uitkomen. Nu schitteren ze in het licht. We koersen via Selfridges terug naar onze auto, laden alles in en koersen naar Bicester. Daar ligt ons hotel voor de komende twee nachten. Het is nog een rit van anderhalf uur, behalve ik slaapt iedereen en ik geniet van de rust en de podcast. Ik heb besloten om nog even langs Warwick Castle te gaan, maar dat is drie keer niks. Het is ongetwijfeld een geweldig kasteel, maar het is er pikke-pikke donker. Jammer. Om vervolgens op het toppunt van spanning erachter te komen dat de laatste aflevering van de podcast pas overmorgen uitkomt! Aah. Maar niet getreurd, het hotel is netjes en mooi en we springen heel het bed in. Welterusten – morgen weer een nieuwe dag.
Op naar Thomas Land
Vroeger – ik denk zo in 1995 of 1996 heb ik van Sinterklaas een spel gekregen om op de computer te spelen. Dat spel heette Theme Park en gemaakt door Electronic Arts. De naam zegt het waarschijnlijk al: je moet er een pretpark runnen. En dat ging me vaak niet zo goed af, want ik vroeg veel te veel voor de frisdrank en hamburgers, kon niet goed onderhandelen over de inkoopprijzen, had te weinig schoonmakers in dienst waardoor er over ‘kots’ in het park lag en deed te weinig aan onderhoud waardoor sommige, meer gammele attracties letterlijk ontploften. Achteraf denk ik dat ik gewoon nog te jong was om dat spel goed te spelen. Al kan dat ook een excuus voor extreem prutswerk zijn.
Vandaag zijn we naar zo’n pretpark geweest waar ik de sfeer van het vroegere Theme Park proefde. Al kwam ik daar pas achter toen ik met Jolijn in helikopters ging die zo’n 10 meter naar boven werden getakeld en vasthingen aan één dikke bout. Nu lag er in dit park geen kots, maar het is toch even anders dan bijvoorbeeld de Efteling. Minder netjes afgewerkt allemaal en minder onderhouden, maar de kindjes vonden het geweldig. Het park heet Drayton Manor Theme Park en is een van de meest populaire bestemmingen in Groot-Brittannië. Leuk hiervan is dat je een zogenaamd Thomas Land hebt – welbekend van de blauwe trein voor kinderen met al z’n vrienden. Fijs is zo verzot op treinen dat het voor hem een walhalla was. We hebben er flink wat uren rondgewandeld, nog een leuke achtbaan gedaan met Jolijn, een goede hamburger gegeten en toen huiswaarts gegaan. Terug naar ons hotel in Bicester. Waar we zijn neergeploft in het grote restaurant, de nieuw aangekochte Thomas de treinbaan voor de kinderen hebben geïnstalleerd en hebben genoten van eten en een – voor mij – lekkere Guinness. En nog eentje.
The Cotswolds
Vandaag is het zo ver en gaan we toeren door de Cotswolds. Dit is een iconisch gebied in Midden-Engeland dat bekend staat om z’n glooiende groene heuvels en dorpen die gebouwd zijn met honingkleurige kalksteen. In de heuvels zijn er steeds stenen muren te zien (die blijkbaar gestapeld zijn en niet gemetseld), grote weilanden met schapen en diepe valleien. In de middeleeuwen werden de Cotswolds rijk door de handel in wol. Deze welvaart zie je vandaag de dag nog steeds terug in de enorme ‘wolkerken’ en statige herenhuizen.
Er staan een paar stops op het programma waarvan vooraf de vraag is of we die allemaal doen. Dat is afhankelijk van de tijd dat we ergens verblijven, de reistijd en of de kinderen er nog zin in hebben. Als eerste brengen we bezoek aan een geweldig mooi dorpje: Stow-on-the-Wold. Ik zet de auto neer op een zo goed als lege parkeerplaats en we lopen het dorpje in. Het is hier prachtig en charmant – ligt op een heuvel en heeft een rijke geschiedenis qua wol. The Porch House, een herberg die je al snel ziet liggen, beweert de oudste van Engeland te zijn en gaat terug naar het jaar 947. Op het oude marktplein werden ooit meer dan 20.000 schapen per dag verkocht. Nu staan er vooral veel auto’s. Daarna zijn we doorgelopen naar de St. Edward’s Church. Hier had ik eerder over gelezen. Je hebt hier wat heet de Tolkien deur. Deze houten deur wordt geflankeerd door twee eeuwenoude taxusbomen en dit geeft een bijzonder gezicht. Gezegd wordt dat deze deur de inspiratie was voor Tolkien voor de ‘Doors of Durin’. We koersen terug naar de auto en drinken wat hij een mooie herberg: The Bell. Daarna pikken we de auto op en staat de parkeerplaats inmiddels helemaal vol.
We vervolgen onze tocht en gaan een hapje eten bij een super sfeervolle farm. We nemen allebei een toast met versgebakken champignons en prei, heerlijk. De kindjes zijn in de auto in slaan gevallen en krijgen er niks van mee. Gelukkig slapen ze door, want anders was het ruzie geworden. Ze houden er van om ergens lekker te eten en de plek te ontdekken. We springen de auto in en direct zetten we de podcast ‘van vandaag’ op. Een super maf verhaal: het verhaal van Marlotte . De bedoeling is dat we nu naar het Engelse Venetië gaan: Bourbon-on-the-the-water. Maar daar is het werkelijk zo druk: allen maar mensen en geparkeerde auto’s. We besparen ons deze stop al lijkt dit wel een erg mooie plek te zijn. Het is leuk de Cotswolds maar op sommige punten echt heel erg toeristisch. Niet gedacht.
Ik rij door naar een dorpje dat Bibury heet. Een klein, zeer pittoresk dorp in de Cotswolds in het graafschap Gloucestershire, vaak omschreven als een van de mooiste dorpjes van het land. Het ligt aan de rivier de Coln. Ook hier is het druk maar lukt parkeren uiteindelijk goed. We lopen via een mooie weg langs water naar één van de meest gefotografeerde plekken van Engeland: Arlington Row. Dit is een rij 14e‑eeuwse gebouwen die in de 17e eeuw zijn omgebouwd tot wevershuisjes, en geldt als hét icoon van Bibury. De huisjes zijn van lokale Cotswold‑steen en worden vaak gebruikt op ansichtkaarten, Britse paspoorten en in reisartikelen. We stappen een winkeltje in met daarnaast een restaurant, ploffen boven op het terras neer naast een mooi vuur en bestellen wat lekkers te drinken en wat taarten. Lekker.
Voldaan koersen we met de auto naar ons nieuwe hotel in Maidstone. Dat nog wel een ritje van drie uur, maar de omgeving is mooi en het was een lekkere dag.
Maidstone en Leeds castle
Vroeger was dit blijkbaar een Hilton Hotel en in alle eerlijk zou dat goed kunnen. Je hebt er bij de ‘voordeur’ zo’n overkapt gedeelte waar auto’s de kiss & ride kunnen doen. Het is al met al een leuk hotel – Odina Maidstone – en de kamers zijn super groot. Jolijn een eigen bed, Fijs een eigen bed en ook wij een eigen bed. Dat is luxe. De slaap komt al snel en het ontbijt is overweldigend. We stappen de auto in, maken een rondje door het centrum en splitsen daarna op. Lea gaat met de kinderen naar het Mote Park en ik breng een flitsbezoek aan Leeds Castle. Ik heb nog weinig kastelen gezien dit keer in Engeland en het wordt tijd…
Het Leeds Castle wordt vaak omschreven als het “mooiste kasteel ter wereld”, en dat is niet voor niets. Het ligt prachtig op twee eilanden in een meer in het graafschap Kent (dus niet in de stad Leeds). De geschiedenis van het kasteel beslaat meer dan 900 jaar en is een fascinerende mix van koninklijke macht en vrouwelijke invloed. Ooit gebouwd als houten vesting door een Normandische edelman. Daarna in de handen van King Edward gekomen die er een luxueus koninklijk verblijf van maakte. In de middeleeuwen was het kasteel vaak onderdeel van het “weduwengoed” van de koninginnen van Engeland. In totaal hebben hier dan ook zes middeleeuwse koninginnen gewoond. Daarna volgde de zogenaamde ‘Tudor’ periode en kwam het in handen van verschillende adellijke families. De huidige uitstraling is te danken aan de huidige particuliere eigenaresse. Zij kocht het kasteel in 1926 toen het in verval was geraakt en besteedde haar fortuin aan een enorme restauratie.
Waar ik alleen wat van baal is dat er geen goedkope tickets bestaan. Een bezoek kost 36 pond en dat is prima, maar ik ben er maar een uurtje en betaald ook de volle mep. Vanuit het oogpunt van ‘geld verdienen’ begrijp ik dit, maar het zou toch anders kunnen. Nietwaar? Na een mooie wandeling ga ik richting Maidstone terug en kom er onderweg achter dat de Eurotunnels een power supply issue hebben. Slecht gezegd: alles ligt plat. Maar niet getreurd, we boeken onze terugreis om naar morgen, boeken een nieuw hotel in Dover en maken er nog een leuke dag van.
Dit bezoek aan Engeland was een heel andere belevenis dan de vorige (Zuidkust), maar zeker de moeite waard. Weliswaar minder kastelen, maar mooie krijtrotsen in Folkstone en Dover, charme van beide plaatsen en ook de mooie omgeving van de Cotswolds en het rijkere gebied eromheen met een leuke afwisseling met het bezoek aan het Drayton Manor Theme Parc. We hebben dit keer veel geslapen en ontbeten in hotels en in alle eerlijkheid beviel dat enorm goed. Ook de prijzen van een overnachting – vaak onder de 100 euro per nacht – zijn meer dan goed met fijne kamers én ontbijt. We zijn dit jaar aardig verknocht geraakt aan Engeland en onze volgende reis is alweer in de maak. Wordt vervolgd.
