Categorie: Reizen en machtige plekken

Bienvenido a Cuenca!

Bienvenido a Cuenca!

Cuenca. Hét centrum van de ‘panamahoeden’. In Ecuador wel te verstaan, hoe grappig is dat. Cuenca is een heel charmante en christelijke stad met veel knusse pleinen, klinkersstraatjes en kerken. En best wel een aardig uitgaansleven, dat ik heb meegemaakt met José, mijn Argentijnse ‘mattie’ die ik daar in een hostel heb ontmoet. Dansen met een biertje in de hand in een oud, bouwvallig gebouw aan het water, dansen in een discotheek met verschillende ruimtes en een heus broodje kebab eten voor het slapen. Echt een geweldige gast – het zou zo mijn beste vriend kunnen worden. Maar dan Cuenca: het is de derde stad van Ecuador met 400.000 inwoners. Er stroomt een rivier dwars door de stad: de Rio Tomebamba. Je kunt er prachtig langs wandelen. De stad staat sinds 1999 op de werelderfgoedlijst van Unesco en dat is best logisch. Je kunt er lekkere, Ecuadoraanse sferen proeven, het is er netjes, de mensen zijn vriendelijk, er is veel te zien en gewoon charmant. Het is een leuke stad, maar na twee dagen ben was ik ook toe aan de volgende halte. Lees maar eens mee…

Lees Meer Lees Meer

Sint Jozefsheim in Schwalmtal – ook Kent School genoemd

Sint Jozefsheim in Schwalmtal – ook Kent School genoemd

De Kent School in Schwalmtal in Duitsland, wie kent het niet? Ik in elk geval niet tot een paar weken geleden, haha. Toen stond ik hier op een bewolkte zondagmorgen aan het hekwerk met prikkeldraad. De bordjes ‘keep out’, ’24/7 security’ en van allerhande andere kreten zorgden ervoor dat we maar niet het terrein op zijn gegaan. Wel een goed idee bleek achteraf, want de locatie wordt stevig bewaakt met camera’s en bewegingssensoren. Dus daarom maar een legale toer geregeld, waarbij je een flink aantal uren het terrein en de gebouwen mag afstruinen. De eigenaar stelt van tijd tot tijd het pand open voor fotograferen. En dat viel niet tegen! Het is een prachtige plek, die niet alleen een mooi, maar ook minder mooi verleden herbergt. De Kent School staat overigens ook bekend als Sint Jozefsheim en Waldniel Hostert. Die benamingen verraden een stukje van de geschiedenis door de jaren heen.

Lees Meer Lees Meer

Salar de Uyuni in Bolivia

Salar de Uyuni in Bolivia

Je hebt van die hele grote vlaktes in de wereld. Bijvoorbeeld dat ontzettend grote, bevroren meer in Lapland waar ik samen met Paultje overheen knalde in de huskyslee. Of het Lago Atitlan, waar ik met El overheen voer in een bootje. Of het uitzicht op de Svínafellsjökull, waar Rob en ik overheen loepen. Prachtige vergezichten – wat is de wereld toch mooi. Je hebt ook die grote vlakte in Bolivia. Die met zout. Van meer dan 10.000 km2 groot. Inderdaad: tienduizend vierkante kilometers. Ongekend. Vanaf Mercurius moet je die vlakte denk ik nog wel zien liggen, zo groot is het. Het was ooit een meer. Nu niet meer. En dat is geen woordgrap. Het meer is opgedroogd. Je loopt over zout. Kilometers zout. En hier en daar zijn er wel nog plassen, die een magnifieke weerspiegeling van het landschap in zich hebben. Ook is het er hier en daar vulkanisch met wat mini-geisers. En je hebt een ‘rijk’ stuk met veel en hoge cactussen. Overdag is het er behoorlijk warm. Tegen zonsondergangen koelt het flink af en lijkt het net of je in IJsland staat. Het zou zomaar ijs of sneeuw kunnen zijn waarover je uitkijkt.

Lees Meer Lees Meer

Fort de la Chatreuse in Luik

Fort de la Chatreuse in Luik

Vanmorgen vroeg naar Duitsland gereden. Naar de zogenaamde Kent School in het Schwalmtal. De bordjes met ‘bijna doodsbedreigingen’ zorgden ervoor dat de rit uiteindelijk naar Luik ging. Beetje de andere kant op, maar geen probleem. In Luik ligt het welbekende Fort de la Chartreuse, een bekende urbex locatie die aardig toegankelijk is. Er liepen namelijk best wel wat mensen rond en het was ook niet sneaky sneaky om binnen te komen. Beveiliging was niet aanwezig en volgens mij is die er ook nooit. Naja, fijn toch!

Lees Meer Lees Meer

Blog: Mijn trektocht naar Annapurna Basecamp in Nepal

Blog: Mijn trektocht naar Annapurna Basecamp in Nepal

Yes. Hier thuis heb ik de bekende Tibetaanse vlaggetjes fier in de wind wapperen boven mijn zelfgemaakte bankje waar ik geregeld op zit. Blauw, groen, geel, rood en wit. Verwijzend naar de klassieke elementen. Bauw staat voor hemel, wit voor wind, rood voor vuur, groen voor water en geel voor aarde. Ze zijn weliswaar Tibetaans, maar ik heb ze gekocht in Nepal. Waar ik een paar weken terug een geweldige trektocht heb gemaakt naar Annapurna Basecamp. De zogenaamde Annapurna Sanctuary tocht. Klinkt goed he. Het was ook goed.

Lees Meer Lees Meer

Vogels in Nepal!

Vogels in Nepal!

Jow. Pas naar Nepal geweest, de bergen in! En nu is het zo dat in Nepal veel vogels zitten. Wel 8% van alle vogels wereldwijd. Mooi hè. Daar had ik vooraf helemaal niet over nagedacht, laat staan opgezocht ofzo. Ik heb weer een flink aantal nieuwe vogels gezien en ook een hoop op foto vastgelegd. Er zitten een paar super mooie foto’s bij en anderen zijn weer niet zo bijzonder. Het blijft lastig als vogels een kilometer verderop op een takje zitten, het grauw is buiten en mijn 18-300mm lens qua zoom het net even niet pakt. Maar goed: ik ben wel trots op een aantal mooie foto’s. Er waren trouwens weinig ‘bekende gasten’ bij deze keer – wel zo leuk! De ‘nummer 1 van Nepal’ is wat mij betreft de Bulbul – die je in verschillende varianten hebt. De Bulbul is erg ‘common’, maar mooi. Gids Raj heb ik helemaal gek gemaakt met ‘look a bird!‘ en dan zei hij: ‘that’s a common Nepalish bird’. Grappig toch! Mijn mooiste foto is trouwens die van de blauwe Verditer Flycatcher, ofwel de azuurvliegenvanger in het Nederlands. Belichting was mooi, de vogel zat mooi dichtbij en ik kon hem mooi fotograferen. Jippie! Maar ook de Eastern Cattle Egret – waarvan er zeker 150 in bamboebomen zaten in het mooie Pohkara – is een blijvertje. Of de prachtige Green Bee Eater die op een takje een insect eet in Chitwan. Alleen jammer dat ik de Kingfisher (ijsvogel) niet goed op de foto heb gekregen. Er zat er verdorie eentje geweldig op een mooie boom te poseren, toen ik net in het zwembad in Chitwan was gesprongen. Die basterd! Nou, kijk maar eens mee hieronder!

Lees Meer Lees Meer

Poon Hill in Nepal

Poon Hill in Nepal

Zo! Net terug van een geweldige wandelvakantie in Nepal. Al klinkt dat ook een beetje ouderwets. Nee, ik ben net terug van een hike in het Annapurna gebergte in Nepal. Naar het Annapurna Basecamp wel te verstaan op 4200 meter hoogte. Het was een geweldige belevenis. Afzien door een eerder met zaalvoetbal omgeslagen enkel, soms intense stukken van uren traplopen of weer afdalen. In een gebied dat begon met groen en zon, leidde door mooie in bloei staande rododendronbossen, watervallen, afgronden en uitkwam in de sneeuw. Het begin van de 10-daagse hike leidde via het plaatje Tirkhedhunga naar Ghorepani. Vanuit die plek was het zo’n 2 uur trappetjes oplopen om op een magnifiek uitkijkpunt uit te komen: Poon Hill. De top van Poon Hill ligt op 3190 meter. Vanuit deze berg heb je een uitgebreid beeld van de verschillende toppen die in het Himalayagebergte zichtbaar zijn. De beroemde, gekleurde vlaggetjes wapperen hier fier. Zo zie je de verschillende toppen van  Dhaulagiri (8167 m) en Annapurna (8091 m). Je kunt ook (van links naar rechts) de Tukuche Peak (6920 m), de Dhampus Pass (5250 m), de Dhampus Peak (6012 m), de Nilgiri Central (6940 m), de Hiunchuli (6441 m) en de Machhapuchhre zien of Fishtail (6993 m). Aangekomen bij de top was het net rond het moment van zonsopgang. Er was me in Nederland verteld dat het ‘aardig druk’ kan zijn op de top, maar dat viel eigenlijk heel erg mee! Er is namelijk zoveel plek op de top en je kunt van alle hoeken en gaten mooi uitkijken op de bergen. Het was niet volledig helder en er was hier en daar bewolking, maar het was een prachtig moment en het uitzicht had voor mij niet beter gekund. Ook lekker om zoiets te zien nadat je erg vroeg uit de veren bent gekropen en een kleine wandeling naar boven hebt gemaakt!

Lees Meer Lees Meer

De Chacaltaya in Bolivia

De Chacaltaya in Bolivia

Ooit was het ’s werelds hoogst gelegen skiresort. En wel op 5.375 meter boven het zeeniveau. Nu niet meer – door de klimaatverandering. Ik ben er geweest tijdens mijn reis in 2017. Net een paar minuten buiten La Paz in Bolivia. Een werkelijke magnifieke stad met zoveel sfeer. De gids vroeg wat iedereen wilde gaan doen. Death Road mountainbiken, het centrum verkennen of een hike naar een bergtop. No es difícil: de berg natuurlijk! Zo gezegd, zo gedaan. En deze dag vergeet ik nooit meer! Wat was het prachtig en adembenemend.

Lees Meer Lees Meer

Parque Nacional Rincón de la Vieja

Parque Nacional Rincón de la Vieja

Ja joh, gewoon alweer een nationaal park! En deze keer een hele mooie. Al is een nationaal park me volgens mij nog nooit tegengevallen en vind ik het al snel mooi. Het is maar net wat je ervan maakt, nietwaar? In juni 2018 ben ik in Costa Rica geweest. Pura Vida! Wat een pracht en praal daar in dat mooie land in de Caribische Zee en de Stille Oceaan. Een paar steekwoorden voor het park. Actieve vulkaan. Niet echt toeristisch. 14000 hectare groot. Legende. Geisers. Sinds 1973 een nationaal park. Zo, nieuwsgierig geworden?

Lees Meer Lees Meer

Kylemore Abbey: Mainistir na Coille Móire

Kylemore Abbey: Mainistir na Coille Móire

Ooit al eens in een heel groot klooster geweest met prachtige tuinen? Nee? Reis dan maar eens af naar Ierland en bezoek de streek Galway in de Connemara, want daar ligt het imposante Kylemore Abbey. Een van ’s werelds meest gefotografeerde objecten. In het traditioneel Iers is Kylemore Abbey dit: Mainistir na Coille MóireSpreek het maar eens uit als je wil, het betekent klooster van het grote bos. Het bos is er inderdaad groot en je kunt er lekker doorheen wandelen. Je komt op enig moment uit bij prachtige Victoriaanse tuinen en geweldig worden onderhouden. Het is er erg uitgestrekt en die sfeer die proef je daar. Het is er rustig, je kunt er lekker slenteren, mooie bloemen bekijken en van tuin naar tuin sjokken. Het is een mooie plek om even op adem te komen, maar ook een mooie plek om foto’s te schieten. Het kasteel zelf schiet je trouwens het beste vanaf de lange, doorgaande weg aan de overkant van het meer.

Lees Meer Lees Meer