Categorie: Reizen en machtige plekken

De ‘doega’

De ‘doega’

Super maf. Heb heb je net een hele dag in de vervreemdingszone rondom kernreactor 4 gelopen in Chernobyl, ‘gaan we nog even naar Chernobyl-2’, zoals het daar wordt gezegd. Het busje rijdt een kilometer ofzo door vanuit de grote sportarena in Prypjat – die nooit is gebruikt – en stopt dan bij een bos. Of was het toch het autokerkhof… ik ben het even vergeten. Shit, is dit een voorteken? Even doorlopen, linksaf, rechtsaf en linksaf en je staat met je mond vol tanden te kijken naar een reusachtig, stalen bouwwerk. Een bouwwerk van wel 100 elektriciteitspalen naast elkaar, zeg maar. Het roestige gebouw is de Doega-1 radar, de grootste radarinstallatie ter wereld. En uitgevonden door die Sovjets natuurlijk. Jarenlang speurde deze installatie het Sovjetluchtruim af op zoek naar Amerikaanse raketten. Sinds de kernramp in 1986 torent Doega werkloos boven de bossen vlak bij de spookstad.

Over-the-horizon. Ja, zo heet het type radar. OTH. Het is een type radarsysteem met de gave om doelwitten op grote afstanden te detecteren. Dat gaat dan over honderden tot duizenden kilometers. Tot aan achter de horizon. En dat is verder dan de afstanden die gemeten worden met een gewone radar. Tot zover de uitleg over de naam. De eerste van deze radarsystemen zijn in de jaren ’50 en ’60 gebouwd. Ballistische raketten bleven destijds hun bereik uitbreiden en er moesten tegenmaatregelen worden genomen. De ingenieur Kabanovym was de eerste ter wereld die een kortegolfband voorstelde voor een radarsysteem om binnenkomende raketten binnen 3000 kilometer te detecteren. Het onderzoek begon en het project kreeg de naam ‘Vejer’. Het duurde jaren voordat het eerste systeem actief zou zijn. In de jaren 60 werd de vooruitgang onder druk gezet vanwege uitgebreide bedreigingen voor een raketaanval. Alles ten tijde van de Koude Oorlog.

Lees Meer Lees Meer

Kip Kiev in Kiev

Kip Kiev in Kiev

Voor de Kip Kiev ging ik naar Kiev. Dat is toch logisch. Alleen wát een begin van dit tripje, want we moesten Roy in Düsseldorf achterlaten… potverdorie zeg. Dus dan maar met z’n drieën richting de Oekraïne. Niet echt een vakantiebestemming die je op voorhand in het oog springt, toch? Maar al die Oost-Europese steden zijn werkelijk prachtig. Zo ook Kiev. Met z’n kip.

Kiev is de grootste stad van de Oekraïne, de hoofdstad en een joekel van een stad met bijna 3 miljoen inwoners. Kievenaren ofzo. De stad is gelegen aan weerszijden van de rivier de Dnjepr – in het Oekraïens de Dnipro. We kennen dat wel van die voetbalclub die jaarlijks Europees speelt. Niet uit te spreken die clubnaam trouwens, maar dat terzijde. Het is vroeger een belangrijke stad geworden door die rivier. Het moge duidelijk zijn dat de handel via het water werd verdreven en de Dnjepr was onderdeel van de handelsroute van de Varjagen naar de Grieken. Een handelsroute die Scandinavië, het Oost-Slavische Kievse Rijk en het Byzantijnse Rijk met elkaar verbond. Klinkt goed hè. Wanneer de stad echt is opgericht is onduidelijk, maar wel duidelijk is dat Kiev in 1240 door de Mongolen werd verwoest. De stad begon pas weer in 1900 op de ‘kaart’ te komen en te groeien. Kiev is in de loop der tijd in vele handen geweest. Die van Oekraïne, Polen, nazi’s en de Sovjet-Unie.

Lees Meer Lees Meer

What happened at the Chernobyl nucleair power plant

What happened at the Chernobyl nucleair power plant

Ongekend. Vorige week liep ik door Chernobyl, stond tientallen meters naast reactor 4 en heb gezworven door Prypjat. Vandaag heb ik de laatste aflevering gezien van de gelijknamige miniserie van HBO. Wat een prachtige serie en wat indrukwekkend als je daarvoor een bezoek hebt gebracht aan deze rampplek. Ik had niet gedacht dat ik me zo erg zou interesseren voor zo’n plek en gebeurtenis. Het heeft me best wel gegrepen moet ik zeggen. Het heeft er ook voor gezorgd dat ik wil begrijpen hoe een kernreactor werkt. En hoe die RBMK-1000 werkt die men in de Sovjet-Unie gebruikte. En hoe een ogenschijnlijke daling van het vermogen tot een kritisch laagtepunt, het indrukken van de ‘noodknop’ uiteindelijk heeft gezorgd voor een ongekende spuw in het vermogen. Tot zeker 10x het normale vermogen van de RBMK totdat deze uiteindelijk is geëxplodeerd.

Lees Meer Lees Meer

Een bezoek aan Chernobyl

Een bezoek aan Chernobyl

26 april 1986. De Sovjet-Unie hield het dagen stil, maar in Zweden werd er radioactiviteit gemeten. Een paar dagen later kregen ook de inwoners van de nabij gelegen stad Prypjat een bericht. Iets in de trend van: ‘there has been a accident with reactor number 4 at Chernobyl and that is very unpleasent for the inhabitants of Prypjat’. Wat een woordkeuze zeg. Echt laf. De radioactiviteit vloog door de lucht en dat heeft veel mensen het leven gekost.

Een bezoek aan Kiev maakt het mogelijk om deze rampplek eens van dichtbij te zien. Al heeft het me ook wel wat tijd gekost om deze gewaarwording om hier naartoe te gaan, voor mezelf te laten landen. Uiteindelijk was het echt bijzonder. Er is meer dan eens door mijn hoofd gegaan hoe veilig het wel of niet is. Maar goed. De straling is beperkt wat ik vooraf begreep. En nadat ik ter plekke ben geweest kan ik zeggen: dat klopt. Op 50 meter afstand van de gesmolten reactor 4 is de straling 0,99 milli nog wat. In Londen is de straling standaard hoger. Zegt wel wat toch? Officieel kan ik me nu ook scharen onder de groep van ‘dark tourists‘. Bezoeken brengen aan plekken die historisch worden geassocieerd met tragedies en dood. Al was ik er nu ik dit tik al eentje met het bezoek aan Auschwitz een paar jaar geleden. En de offertafels in Mexico en Guatemala. Anyway.

Lees Meer Lees Meer

Finally… mister Kingfisher

Finally… mister Kingfisher

In Nepal wonen veel mooie vogels. En nee, dan heb ik het niet over de Nepalezen zelf. Nee, echte vogels. Kleurrijk en minder kleurrijk. Groot en klein. Zo ook verschillende soorten van de kingfisher, ofwel de ijsvogel. Ik heb er verschillende gezien, maar niet mooi op de foto gekregen. In Chitwan sprong ik het verkoelende zwembad in – het was dik in de 30 graden, ik kwam boven en er zat een werkelijk prachtige ijsvogel op zo’n oude tak voor een strak blauwe lucht. Maar pot-jan-dorie zeg! Naja, het flitste wel door mijn hoofd om het zwembad uit te gaan, de camera te pakken en die vogel op de foto te zetten. Maar ik wist al dat dat niet zou werken. Allereerst door mijn zwemtechniek, en daarnaast ook omdat ijsvogels aardig schuw zijn. Ik denk overigens dat ik wel nog mijn camera heb gepakt en er een kwartier rond heb gedoold. Mij kennende. Nee, dan hier in Nederland. De ijsvogel zit hier ook, maar ik heb deze nog nooit eerder in levende lijve gezien. Tot vandaag. Ik heb vakantie nu en dit is mijn eerste vakantie in Nederland sinds jaren. En het bevalt me echt goed. Ik bezoek bijna elke dag een nieuw natuurgebied. Lekker wandelen, buiten zijn en dieren en vogels spotten en fotograferen. Lekker met mezelf, ik kom er goed tot rust en is fijn. Na twee andere plekken te hebben bezocht vandaag ben ik teruggereden naar de Asseltse Plassen nabij Roermond waar ik dinsdag ook ben geweest. Ik weet dat hier ijsvogels zitten, want ik hoorde ze dinsdag al. Vandaag heb ik ze gezien. P-r-a-c-h-t-i-g. Ik ben helemaal omgelopen om op het soort-van-schiereiland uit te komen, waar je een soort-van-kleine-baai hebt waar ze over het algemeen zitten. Hun geluid/zang is onmiskenbaar en ze vliegen pijlsnel over het water. Schiet daar maar eens een foto van! Uiteindelijk is dat gelukt. Niet dichtbij genoeg, dat niet, maar wel eentje waar ik trots op ben. De ijsvogel staat er mooi op. De reflectie van zijn kleurenpracht in het water is ook mooi en de compositie vind ik ook goed. De scherpte kan beter, maar wat wil je als die vogel op een kilometer verder op een tak zit te relaxen. Haha. Dus: ik ben blij. Hoppa! We’ve got him. Of her…

Rondje Meinweg!

Rondje Meinweg!

De Asseltse Plassen zijn me gisteren zo goed bevallen, dat ik vanmorgen weer de auto heb gepakt toen ik de lekkere zon buiten zag. Vandaag ben ik naar Nationaal Park De Meinweg gereden, op circa een half uurtje rijden. Als ik op vakantie ben in verre oorden bezoek ik altijd graag nationale parken, dus waarom hier in ons kikkerlandje niet dan? De natuur en de dieren – ik ga voor de vogels – zijn echt flink aanwezig in september, zo blijkt. Met wat goeie muziek op heb ik bij het bezoekerscentrum geparkeerd. Auto nummer 5 denk ik – niet zo druk? Ik moet zeggen dat het wel eventjes zoeken is om erachter te komen waar je de wandelpaadjes op kunt. Dus ik ben maar heen weer gelopen langs de Meinweg, totdat ik ergens een paadje in kon. Geen route gevolgd, daar hou ik niet zo van. Al kon ik die deze keer ook niet echt vinden, want de paaltjes en aanwijzers langs de kant waren continu anders. Zal wel aan mij liggen. Het park is aardig groot (18 vierkante kilometer) en je kunt er geweldig wandelen. Het was toen ik aankwam ietsjes fris met 14 graden denk ik, maar al lopende in een trui en zon op je bol wordt het al snel warm. Het weer was perfect vandaag!

Lees Meer Lees Meer

Wandelen in de Asseltse Plassen

Wandelen in de Asseltse Plassen

Vorige week dinsdag zat ik in de trein naar Amsterdam, zoals ik wel vaker doe. Het was een prachtige ochtend en de zon scheen al mooi. Net na Roermond viel mijn oog op een groot gebied met water aan de rechterkant. Geen idee aan welke kant van de trein ik trouwens zat. Ik denk rechts. Kan ook links zijn geweest. Omdat ik de laatste tijd wel vaker in natuurgebieden kom en stiekem ook graag foto’s schiet, heb ik direct maar even gekeken welke plek dit was. Ik kwam er snel achter dat het de Asseltse Plassen zijn. Een groot water wat is ontstaan door het graven van grind. De Plassen behoren tot de Maasplassen, je hebt er mooie uitzichten en het zit er bomvol dieren. Vanmorgen was het zo’n dag dat ik niet naar Amsterdam ging. Dus ik eens naar buiten gekeken, zag dat de zon mooi scheen, ben in de auto gestart en heb er enkele uren rondgelopen. Wat is het leuk om in je uppie een nieuw gebied te verkennen. Mijn Nike-schoenen heb ik na een kwartier – nadat ik ze kletsnat had gelopen – maar ingewisseld voor mijn wandelschoenen die ik steevast in de auto heb liggen. Konden die ook weer eens dienst doen na de marsroute in Nepal. Daar heb ik geen spijt van gehad, want ik ben door verschillende moerasjes/waters gelopen. Eigenlijk was ik op zoek naar de ijsvogel. Ik heb er wel een paar gehoord met de hoge klank, maar niet gezien. Wel tal van andere vogels met toch wel als uitschieter de bonte specht. Wat een prachtbeest is dat. Hij poseerde mooi voor me en daarna ben ik er nog een paar tegengekomen. Echt cool. In elk geval een mooie bestemming op een steenworp afstand waar ik woon. Dus daar ga ik zeker nog eens naartoe.

Bienvenido a Cuenca!

Bienvenido a Cuenca!

Cuenca. Hét centrum van de ‘panamahoeden’. In Ecuador wel te verstaan, hoe grappig is dat. Cuenca is een heel charmante en christelijke stad met veel knusse pleinen, klinkersstraatjes en kerken. En best wel een aardig uitgaansleven, dat ik heb meegemaakt met José, mijn Argentijnse ‘mattie’ die ik daar in een hostel heb ontmoet. Dansen met een biertje in de hand in een oud, bouwvallig gebouw aan het water, dansen in een discotheek met verschillende ruimtes en een heus broodje kebab eten voor het slapen. Echt een geweldige gast – het zou zo mijn beste vriend kunnen worden. Maar dan Cuenca: het is de derde stad van Ecuador met 400.000 inwoners. Er stroomt een rivier dwars door de stad: de Rio Tomebamba. Je kunt er prachtig langs wandelen. De stad staat sinds 1999 op de werelderfgoedlijst van Unesco en dat is best logisch. Je kunt er lekkere, Ecuadoraanse sferen proeven, het is er netjes, de mensen zijn vriendelijk, er is veel te zien en gewoon charmant. Het is een leuke stad, maar na twee dagen ben was ik ook toe aan de volgende halte. Lees maar eens mee…

Lees Meer Lees Meer

Sint Jozefsheim in Schwalmtal – ook Kent School genoemd

Sint Jozefsheim in Schwalmtal – ook Kent School genoemd

De Kent School in Schwalmtal in Duitsland, wie kent het niet? Ik in elk geval niet tot een paar weken geleden, haha. Toen stond ik hier op een bewolkte zondagmorgen aan het hekwerk met prikkeldraad. De bordjes ‘keep out’, ’24/7 security’ en van allerhande andere kreten zorgden ervoor dat we maar niet het terrein op zijn gegaan. Wel een goed idee bleek achteraf, want de locatie wordt stevig bewaakt met camera’s en bewegingssensoren. Dus daarom maar een legale toer geregeld, waarbij je een flink aantal uren het terrein en de gebouwen mag afstruinen. De eigenaar stelt van tijd tot tijd het pand open voor fotograferen. En dat viel niet tegen! Het is een prachtige plek, die niet alleen een mooi, maar ook minder mooi verleden herbergt. De Kent School staat overigens ook bekend als Sint Jozefsheim en Waldniel Hostert. Die benamingen verraden een stukje van de geschiedenis door de jaren heen.

Lees Meer Lees Meer